Opis
Koszula, zagrała w filmie i będąc częścią garderoby po realizacji musiała trafić do kosza. Zaintrygowana jej losem, powiłam decyzję o zmianie jej funkcji. Stała się głównym bohaterem dzieła.
Praca pochodzi z kolekcji pt.:„Obiekty scenograficzne”, stanowiąca cykl prac prezentowanych podczas wystawy w 2020 roku.
Prace z kolekcji doktorskiej
Kolekcja „obiektów scenograficznych” to różnorodne zabiegi formalne inspirowane zagadnieniami związanymi ze scenografią. Syntetyczne spostrzeżenia dotyczą rozwoju sceny teatralnej – od kulistego, prehistorycznego kręgu, przez antyczną skene, aż po scenę pudełkową.
Obiekty scenograficzne, wchodząc w dyskusję z odbiorcą, anektują również otoczenie i przestrzeń. Umieszczone na płaszczyźnie ściany, stają się przestrzenną kompozycją – scenograficznym autokomentarzem.
Przenosząc zagadnienia związane z analizą przestrzeni scenograficznej w obszar obiektów, lokuję kwestię interpretacji również w kontekście plastycznym. Skupiam się na kolorze, podziale płaszczyzny i kompozycji.
Użyte środki plastyczne – faktury i ich nietypowe połączenia – tworzą relacje i swoisty dramatyzm. Komponując, wykorzystuję myśl bliską Kurt Schwitters i jego koncepcji Merz: „radykalny realizm materiału – integracja życia, przedmiotów znalezionych w rzeczywistości ze sztuką, przekształcanie realności w sztukę”.
Stworzone obiekty otwierają się na nową relację z widzem, uobecniając konstytutywne dla teatru „hic et nunc” („tu i teraz”). Stanowią jakość samą w sobie – mogą być traktowane jako byty odrębne, autonomiczne. Zmieniają się w procesie odbioru i czekają na interpretację.
