Opis
Ani to, Ani to
Kompozycja Justyny Cieślik-Dąbrowskiej stanowiąca cykl prac prezentowanych podczas wystawy w 2020 roku.
Koszula jedwabna, była kiedyś częścią kostiumu teraz jest głównym bohaterem spektaklu w metalowej tacy. Praca pochodzi z cyklu obiektów scenograficznych – obraz kostium realizowanych na doktorat.
Pusta przestrzeń białego podobrazia obiektu „Ani to, ani to” czeka na wypełnienie. Otwiera się na widza bezosobowo, ubierając skojarzenia w kształt.
Delikatna materia jedwabnej koszuli, misternie haftowana – na tę chwilę, na czas spektaklu. Bezimienna? Bezpostaciowa? Markowa?
Metalowa taca, niczym biżuteria, wieńczy formę. Kostium to czy obraz?
A może, idąc za myślą Jan Berdyszak: „Ani – ani – ani, albo – albo, pomiędzy (…) Wszelkie istnienie jest wielorako dwoiste i to dopiero pozwala nam je próbować pojmować, a także niepowtarzalnie w nim zaistnieć – zawsze niedokończonym”.
Prace z kolekcji doktorskiej
Kolekcja „obiektów scenograficznych” to różnorodne zabiegi formalne inspirowane zagadnieniami związanymi ze scenografią. Syntetyczne spostrzeżenia dotyczą rozwoju sceny teatralnej – od kulistego, prehistorycznego kręgu, przez antyczną skene, aż po scenę pudełkową.
Obiekty scenograficzne, wchodząc w dyskusję z odbiorcą, anektują również otoczenie i przestrzeń. Umieszczone na płaszczyźnie ściany, stają się przestrzenną kompozycją – scenograficznym autokomentarzem.
Przenosząc zagadnienia związane z analizą przestrzeni scenograficznej w obszar obiektów, lokuję kwestię interpretacji również w kontekście plastycznym. Skupiam się na kolorze, podziale płaszczyzny i kompozycji.
Użyte środki plastyczne – faktury i ich nietypowe połączenia – tworzą relacje i swoisty dramatyzm. Komponując, wykorzystuję myśl bliską Kurt Schwitters i jego koncepcji Merz: „radykalny realizm materiału – integracja życia, przedmiotów znalezionych w rzeczywistości ze sztuką, przekształcanie realności w sztukę”.
Stworzone obiekty otwierają się na nową relację z widzem, uobecniając konstytutywne dla teatru „hic et nunc” („tu i teraz”). Stanowią jakość samą w sobie – mogą być traktowane jako byty odrębne, autonomiczne. Zmieniają się w procesie odbioru i czekają na interpretację.
